Heh, a miałem o tym nie pisać…

Podobno każdy z nas ma zapamiętać do końca życia, gdzie był i co robił, w dniu tej katastrofy. Mi póki co idzie dobrze – byłem w domu, w swoim łóżku i spałem. Obudził mnie tata mówiąc, że prezydent nie żyje. Potraktowałem to na początku jako kiepski żart (nie ze strony taty, raczej jego źródeł informacji), ale wbiłem na blipa. Tam już wszyscy o tym wiedzieli, i oczywiście każdy miał coś do powiedzenia.

Na moim kokpicie wprost roiło się od ekspertów lotnictwa, politologii, teologii i w ogóle każdej dziedziny życia. Parę osób wykorzystało okazję, by zaistnieć, parę było #blipówdnia. Parę osób zachowało spokój.

Natychmiast po mikro i zwykłej -blogosferze pałeczkę zawsze podejmują portale. Więc po chwili zostały już tylko informacje od botów rss->blip, oraz doniesienia, jaki portal padł, a jaki jeszcze nie zmienił stylów na żałobne

I jak zwykle wściekłość.

Na wszystkich i na wszystko. Na media – że podchwyciły kolejnego njusa, i mają o czym krakać przez najbliższe kilka dni. Na ludzi, że ciągle tylko o tym gadają, jakby nie mieli innych tematów. Na ekspertów, że zawsze wiedzą lepiej. Na innych, że zawsze mają swoje zdanie. Że płaczą, biadolą, dyskredytują, sprzeczają się, podważają, interesują. Na blogerów, że piszą o tym wpisy, albo zapowiadają, że napiszą. A przecież w tym temacie nic już nie można dodać. Miałem już dość gadających głów, które opowiadają, kim kto dla nich nie był, co teraz zrobi naród, państwo, świat. Miałem już dość przywódców państw, którzy co 2 minuty składali kondolencje. Miałem dość siebie, że ciągle o tym myślę.

Wczoraj.

A dzisiaj pustka. Pustka w sercu, zero emocji, zero niczego. Spałem do późna, odsypiając za noc, kiedy leżałem przez 4 godziny na łóżku. Cholernie śpiący. Ale nie mogłem spać.

Wstałem, włączyłem radio. Eskę Rock, jak zwykle. To w zasadzie jedyna stricte-rockowa stacja w polskim eterze. O wskaźniku znośności muzyki około 60%…

Zjadłem śniadanie, zabrałem się za zmywanie naczyń… i po godzinie słuchania stacji, która słynie z dość… dyskotekowego podejścia do rocka, coś we mnie pękło. Kawałki, które puszczali, były po prostu piękne – “stary”, dobry, spokojny rock, piosenki rodzaju zajmującego normalnie mniej niż 30% czasu antenowego.  A w przerwach między nimi prezenter, zwykle opowiadający ciekawostki ze świata muzyki, namawiający do wysyłania smsów, dzwoniący do ludzi i rozdający płyty, zdawał relację z konduktu z ciałem prezydenta. Normalną, ludzką.

Stałem przed chwilą na tarasie naszego studia, wychodzącym na trasę, zaraz będzie przejeżdżał tędy kondukt. Niesamowity widok, po obu stronach ulicy tłumy ludzi, trzymają w rękach kwiaty – czerwone i krem0owe, bo pewnie białych tulipanów już zabrakło… W studio jest otwarte na oścież okno wychodzące na zazwyczaj ruchliwą przecież ulicę – słuchajcie tego: [pauza na 10 sekund] – cisza…

To mnie złamało.

Uwierzyłem w to, co oni gadali, że naprawdę przeżywają śmierć tych osób, że to nie są media, rzucające się jak hieny na każdy news, to są normalni ludzie – ci wszyscy prezenterzy, dziennikarze, reporterzy, to normalni ludzi, którzy też mają uczucia… Uwierzyłem, że tym razem naprawdę nie chodzi im o to, żeby jak najwięcej ludzi przyciągnąć akurat do siebie…

Może się mylę, może to iluzja – ale naprawdę nie jestem w stanie uwierzyć, że ktoś mógłby z czystym sumieniem stworzyć aż tak doskonałą iluzję. Bez wyrzutów mówić niby, co naprawdę się czuje, tak naprawdę traktując to jako darmowy czas antenowy i bonus do kampanii…

Pojechałem do babci na obiad, u babci włączony telewizor, nastawiony na tv4, oczywiście przekazywał nam relację z jedynego słusznego tematu.

Zobaczyłem pałac prezydencki, zobaczyłem przejeżdżający karawan, zobaczyłem tłumy trzymające w rękach wszystko, czym można by to w jakikolwiek sposób uwiecznić. Ktoś zaczął  śpiewać refren naszego narodowego mazurka, ktoś podchwycił, po chwili śpiewał już każdy, łącznie z kamerzystą Polsatu. I w tym momencie poczułem, że jestem Polakiem.

Czekam na Wasze komentarze. Co Wy o tym sądzicie. Nawet może być zupełnie odmienne od mojego. Nawet lepiej.

Wpis napisałem wczoraj, po południu. Na komórce. Dziś koło 23:00 go przepisałem, ale publikuję go wczoraj. Tak dla zmyły.

I jak, dostałaś już dzisiaj jakąś walentynkę…?

SMS od razu poszedł do kilku osób – do koleżanek, z którymi utrzymuję jakieś bliższe kontakty. I do Tej Jedynej. Znanej niektórym bliżej jako Przyjaciółka. W sumie odpowiedź miała być jedna.

Nie, niestety jeszcze nie, a co?

Tak jak rok temu. Jak rok temu wysłałbym przygotowany już email z prostym, ale niebanalnym wierszem (tfurczości własnej), jakąś grafiką… Jak rok temu podziękowałaby, parę dni później być może jak rok temu spotkalibyśmy się na lodach czy gdzieś.

[..] Dostałam subtelną “ustną” walentynkę w nocy z soboty na niedzielę [..]

W sumie, to nie zaskoczyło mnie to. Nie spodziewałem się tego, prawda. Nawet bardzo się nie spodziewałem. Ale zaskoczenia też nie było. Najpierw deklaracja, że “nie jesteśmy nawet przyjaciółmi”. Kolejne propozycje spotkań z jej strony. Z których nic nie wychodzi z przyczyn wyższych. Kolejne propozycje z mojej, które spotykają się z odmową. Galimatias, sprzeczne bodźce, kolejne zranione przez huśtawkę nastrojów osoby. Kolejne nieprzespane noce, kolejne zespoły uchodzące za “cięższe” na empetrójce.

Ale nie o tym miało być. Bo w sumie ten wpis planowałem od dość dawna. Miał być o tej samej osobie, ale od trochę innej strony. Bo jakże i wtedy mogłem przewidzieć, co się wydarzy zaledwie 2 godziny temu…?

Wpis miał być o muzyce. Ale nie takiej muzyce, jakiej słucham na co dzień (bo tą możecie znaleźć tutaj), czy o nowym gatunku, który odkryłem. Nie miał być też o prawach autorskich, piratach czy rozgłośniach radiowych, w których puszczają w kółko to samo. Miał on być znacznie głębszy, prosto z serca – o muzyce, którą słuchając mimowolnie wracam do Niej. Do wspólnie spędzonych chwil, do rozmów, maili, telefonów… Do tego, co tak właściwie nas łączy…

Kolejność losowa.

Tracy Chapman – Baby Can I Hold You

W przypadku pierwszej piosenki nie mam specjalnych problemów z rozkminieniem, dlaczego mi się właśnie tak a nie inaczej kojarzy – i słowa, i muzyka, jakaś taka pasująca – wszystko w tej piosence jakby stara się wykrzyczeć Halo! Ta piosenka jest nagrana właśnie dla Ciebie, żebyś mógł sięgać po nią kiedy Ci ciężko, kiedy wszystko jakby się sprzysięgło przeciwko Tobie, żebyś mógł skojarzyć ją sobie z Kobietą, którą kochasz i za którą oddałbyś życie!… Poza tym, jest jak dla mnie zwyczajnie piękna. Może wersja na YouTubie tego tak nie oddaje, bo oryginalna jest tak jakoś 2x dłuższa, ale jest piękna…

Billy Talent – Rusted from the Rain

Za to ta już jest dla mnie kompletną zagadką – dlaczego tak? A czemu nie inaczej? A czemu akurat ten gatunek?

Zwyczajnie nie wiem. Za każdym razem, kiedy leci ona w radiu, zwyczajnie siadam i myśli same lecą w Jej kierunku. Piosenka spoko, ale… nie wiem. Zupełnie nie w Jej stylu. W ogóle totalna zagadka. Ale dobra tam…

Evanescence – Forgive Me

Może i jest smutna. Ale mnie zawsze napełnia nadzieją. Nadzieją na lepsze jutro, lepsze chwile, które tylko czekają na to, aż dogoni je czas. Może i jest “banalna”. Ale dla mnie ma akurat tyle głębi, ile mi teraz potrzeba…

Ta piosenka też jakoś do niej pasuje. Tak po prostu.

Przy niej często dopada mnie Syndrom Zapętlonej Piosenki – potrafię słuchać jej w kółko ze 20 razy na jedną sesję. I jakoś się nie nudzi…

Na koniec jeszcze jedna piosenka – w zupełnie innym stylu, i zupełnie inaczej wiąże się z Agnieszką. Tamte poprzednie przywodziły mi ją na myśl, a tą puszczam sobie sam, kiedy o niej myślę. I kiedy jest mi źle. Czyli patrząc na ostatnie dni, zazwyczaj w tych samych momentach…

Grammatik – Każdy ma chwile

Piosenka wyczajona u Szumana, i od razu wpadła mi w ucho. Nieźle działa na doła, polecam… A, i można ją legalnie i za darmo ściągnąć z tej strony…

A jaka jest wasza opinia o tym święcie? Czy macie z kim je dzielić? Zapraszam do dzielenia się w komentarzach…

@edit: Jak słusznie zauważył ktoś proszący o ochronę swoich danych osobowych w internecie w smsie, walentynka jest wyznaniem tylko ze strony dającego, a nie kto przyjmującego. Więc może jednak nie jest aż tak źle, jak na początku myślałem…
Tak. Zdecydowanie tak. Po prostu się musiałem wypłakać w poduszkę… Tak czy siak, wszystkim komentującym serdecznie dziękuję, od japiszęk się pozbieram (nie tylko po tym… )

No i proszę, ledwo parę tygodni temu parę miesięcy temu (nienawidzę opcji szkiców w WordPressie ) dowiedziałem się na Masie, co to jest to coś z tym dziwnym skrótem, czyli nasza tajna Grupa Trzymająca Władzę (w perspektywie) nad całym światem, czyli Blogerzy, a już coś o tym piszę.

Pomysł na ten wpis chodził mi po głowie od ładnych paru dni, więc można powiedzieć, że temat Akcji z nieba mi spadł. Dzięki niej, wreszcie zebrałem się w sobie i wszedłem na bloga z zamiarem innym niż instalacja nowej wtyczki czy dopracowanie skórki. Sami oceńcie, czy wyszło mi to na dobre.

Przypomniała mi się ostatnio sytuacja z mojej podstawówki. Sytuacja związana z Moją Kochaną Panią od Matematyki, więc jak można z tego wywnioskować, miała miejsce w 4 klasie (potem zmieniłem szkołę).Tak więc, według nauczycieli byłem nieznośny. Według mnie też byłem nieznośny. Ale nie w tym rzecz.

Więc pewnego dnia moi rodzice zostali wezwani przez panią od matematyki do szkoły. Pani grzecznie wyjaśniła rodzicom, że nie chcę pracować na lekcji i pyskuję. A konkretnie, to zwracam się do nauczycielki per “Ty”. Zasmuciło mnie to bardzo, chociażby dlatego, że chyba nikt nie lubi, kiedy rodzice muszą do szkoły jeździć, a szczególnie do matematyczki… ( )

Dobra, spotkanie się skończyło, a ja wróciłem do nauki z mocnym postanowieniem poprawy. Jak nietrudno się domyślić, tydzień później kolejne wezwanie. A jakże – ten sam problem, ta sama nauczycielka, ta sama pogadanka – że bezczelny, że w ogóle nie bierze sobie tego do serca, że kłamie. Bo ja uparcie twierdziłem, że na “Ty”, to do pani ani razu nie powiedziałem. Zresztą twierdziłem, to za mało powiedziane – ja zaklinałem się na wszystkie świętości, że nic takiego nie miało miejsca…

Jak się ta sprawa skończyła? Nie pamiętam. Chyba dostałem szlaban na komputer, czy coś w tym guście. Po latach dowiedziałem się, że “Tykanie”, to nie tylko mówienie a Ty to to a tamto, tylko też ogólnie używanie czasowników w drugiej osobie…

Jaki z tego morał? Nie mam pojęcia. Sami musicie coś wymyślić, każdy dla siebie… Może jakiś nauczyciel stwierdzi, że musi być bardziej wyrozumiały dla swoich uczniów. Może jakiś rodzic wpadnie wreszcie na powód takiego zachowania swojej pociechy, może zacznie dokładniej sprawdzać, czy dziecko na pewno rozumie, o co ma się do niego pretensję. Może ktoś odnajdzie w tym ślad siebie, przypomni sobie o podobnych perypetiach w swojej przeszłości. Może. Ale najprawdopodobniej po prostu domyśli się prawdy, czyli tego, że najzwyczajniej w świecie nie miałem lepszego pomysłu na puentę…

PS: Mam wenę. Sporą wenę. Więc żeby nie zasypać Was na raz wszystkim, co wyszło dziś spod mojej klawiatury, ustawiam autopublikację nowych postów co kilka dni. (przyznaję się, zwaliłem sprawę – zamiast 5-ciu nowych wpisów, powstało tylko 5 nowych draftów… sorry.) Na bieżąco będę pisał rzadziej – wiadomo, koniec ferii, szkoła, obowiązki…

PPS: Nabazgrałem taką małą i brzydką stronę 404 – a jakże, na konkurs. Nasiedziałem się nad nią, że ho ho, kto wie, może jakieś wyróżnienie publiczności dostanę…

Miałem napisać jakiś tekst, ale jak ostatnio słusznie zauważył Rav, czasami naprawdę trudno się za to zabrać… Tak szczerze mówiąc, to mam już 2 prawie ukończone wpisy w szkicach, ale niestety prawie, robi w tym przypadku wielką różnicę… Tak więc, żeby Was nie zanudzać, postanowiłem wrzucić moje wypracowanie na język polski, które napisałem na początku roku szkolnego. No to Fru!

“Miłość”, “Zakochać się”, “Kocham go” – to wyrażenia, które większości z nas już na pierwszy rzut oka kojarzą się pozytywnie. Każdy z nas, bezwiednie wraca myślami do wspomnień, takich jak niezapomniana randka, pierwsza miłość, pocałunek. Wszyscy cały czas dążymy do miłości, jednak jej definicji jest tyle, ilu autorów. Najpiękniejsze, jak i najbardziej abstrakcyjne uczucie, równie silne u podnóży Mount Everestu, jak i na pustyni Gobi. Jak postrzegają ją współczesne nastolatki?

Patrząc na coraz większy problem dziewczyn szukających “sponsorów” w centrach handlowych, czy wrażeń w krzakach przed dyskoteką, o których zewsząd bombardują nas media, a do czego zachęca Bravo Girl i Spółka, z łatwością można dostrzec, że coś jest nie tak. “Spragnione miłości, nie znalazły jej w domu, więc szukają u obcych facetów” – powie ktoś. Ale, czy to jest miłość? Czy rzeczywiście “obcy faceci” są w stanie zapewnić dorastającej dziewczynie to ciepło, wsparcie, poczucie bezpieczeństwa, którego można by się po miłości spodziewać? Widać tutaj, jak wielka rewolucja społeczna dokonała się w ostatnim czasie – jeszcze 20 lat temu kobieta, która urodziła dziecko poza małżeństwem, była praktycznie wykluczana ze społeczeństwa, dziś dziewczyny chwalą się swoimi “wyczynami” w klasie. Nie mówię, że tamta sytuacja była lepsza. Ale ta też nie jest.

Przede wszystkim, zmieniło się jednak samo wyobrażenie miłości. Nastolatki szukają szybkich wrażeń, wszystkiego od razu, bez czekania. Jak kakao insant. Ale miłość to nie kakao. Żeby mogła zakwitnąć, trzeba ją pielęgnować, troszczyć się o nią. I choć mogą przyjść przymrozki, w końcu wyda owoc. Tyle, że po co czekać, kiedy kakao insant daje “to samo”, ale praktycznie od razu? Przecież w erze społeczeństwa konsumpcyjnego liczy sie czas przyrządzenia, nie jakość.
Dobrze, ale czy właśnie takie są nastolatki? Właśnie tak kochają, taki mają światopogląd? Na pewno nie wszystkie. Przykładem może być Moja Wspaniała Dziewczyna, jak i wszystkie przedstawicielki jej płci w mojej klasie. Ale one nie czytają Bravo Girl.

Koniec. Tak jak mówiłem, pisałem to na początku roku, więc parę rzeczy się zmieniło, ale nic, co miałoby wpływ na ogólny wydźwięk wpisu. Tak więc zamieszczam go tak, jak go wtedy napisałem, pod wpływem weny, bez jakiejkolwiek korekty. Co o nim sądzicie?

Możliwe, że spapugowałem skądś ten wpis. Możliwe. Możliwe, że gdzieś jest jakiś identyczny, tylko z innym tytułem i na innym blogu. Bardzo prawdopodobne. Możliwe też, że czymś się po prostu bardzo mocno zainspirowałem, albo po prostu jakiś wpis zapadł mi w pamięć i siedział tam tak długo, aż moja podświadomość przyswoiła sobie pewne fragmenty jako moje własne przemyślenia. Pewnie właśnie tak było. Jednak mi o niczym takim nie wiadomo, więc wpis popełniam, a do tego jeszcze podpisuję go swoim nickiem. Takie życie.

Miałem coś napisać. Miało być niehumorystycznie, wręcz poważnie. Miało być krótko i zwięźle. Miałem po prostu siąść i napisać dokładnie to, co powtarzałem w głowie przez ostatnie 2 godziny. Idąc do pokoju, dokładnie wiedziałem, co muszę zrobić – odpalić przeglądarkę, wejść na wp-admin. Potem kliknąć “nowy wpis”, nadać jakiś sensowny tytuł.
I nic. Pusta kartka, pusty tytuł, pustka w głowie. Cały, mozolnie układany wpis, wziął się i poszedł. Pusto, czas leci, a ja nie wiem, co napisać. Czy tak właśnie ma wyglądać życie? Dokładnie wie się, co trzeba napisać, powiedzieć, zrobić, a kiedy przychodzi co do czego, wszystko się zawala? Siedzę nad tą pustą kartką, i powoli dochodzę do wniosku, że tak. Nie muszę myśleć, co napisać, po prostu uderzam w klawiaturę, treść przychodzi sama. I to nawet jakoś sensownie wygląda. To nic, że cały misterny plan wzięło w łep. To nic, że nic nie idzie zgodnie z planem, tak, jak “miało być”. Bo właśnie tak miało być, nieważne, co wcześniej o tym myślałeś, co czujesz, kiedy w tym, co przygotowywałeś przez ostatnie 2 minuty, godzinę tydzień czy dekadę wszystko poszło inaczej. Inaczej, nie znaczy wcale gorzej. Czasami trudno to zrozumieć, ale właśnie taki był plan. Nie, nie nasz, nie szefa, nie nikogo takiego, kto mógłby się w czymś pomylić, coś przeoczyć, czegoś niedopatrzyć. To wszystko, ma głębszy sens, choć najczęściej trudno go dostrzec. To nie tak, że wszystko idzie źle, że powinno być inaczej. I właśnie to trzeba dostrzec…

To wyżej, to miał być wstęp. Rozwinięcie miało być tutaj. Rozwinięcia nie będzie.

I przepraszam za ten bełkot. Brak mi teraz głowy, żeby to wszystko było poprawnie, ładnie i zgrabnie. Przepraszam.

Właśnie się dowiedziałem, że tata i młodsza siostra dziewczyny, którą śmiało mogę nazywać przyjacielem, zgineli w wypadku.

Poza tym, nic by się nie stało, gdybyście po prostu zmniejszyli tempo, pozbyli się przekonania, że musicie coś napisać, albo czytelnicy Was opuszczą. Przecież, większość i tak wchodzi przez RSS, więc jak w razie czego jednak nabędzie was chrapka na notkę, to będziecie mieli gdzie ją napisać, a wszyscy i tak się o tym dowiedzą.

To tylko taka moja refleksja, napisana na szybko i jeszcze szybciej opublikowana, pozostaje mieć jeszcze nadzieję, że wrócą. Bo w końcu furtkę zostawili…

Aktualizacja:

Ludwik jak widać się nawrócił, usunął tamten wpis, dodał już 3 nowe. Widać chrapka na nowy wpis przyszła szybciej niż się spodziewał.
Ja się cieszę, bo nie odszedł, a raczej odszedł, i wrócił. Ciekawe. I dobrze!

1. Nie będzie o tym, że wróciłem za szkoły, nakarmiłem kota, zrobiłem lekcje i pogadałem z dziewczyną przez Skype’a. Po części dlatego, że nie mam kota, a Internet mi się ostatnio tak muli, że o Skype’ie też mogę zapomnieć.
   • Będzie za to o moich przemyśleniach, dotyczących tego, jak to możliwe, że nie mam kota, oraz o moich ewentualnych przejściach z moim kochanym dostawcą Internetu, oczywiście jeśli wcześniej nie okaże się, że mi się po prostu transfer wyczerpał.
2. Nie będzie o tym, że Windows jest be. Nie będzie o tym, że Mac lub Linux rulez, ani na odwrót.
   • Będzie za to o tym, co takiego ciekawego jest w Windowsie, Ubuntu czy innym MacOS, co mi się spodobało. Ale rzadko.
3. Nie będzie o tym, że nie chce mi się pisać tego bloga, że nikt mnie nie koffa, że jestem do kitu. Pewnie dlatego, że nie mam aż takich kompleksów, i dlatego, że ten blog czytają rodzice.
   • Będzie za to co jakiś czas garść cyferek – nie za dużo, akurat tyle, żeby troszę podbudować moje ego.
4. Nie będzie o tym, jak upiec sernik. Raz, że sam nie umiem, dwa, że nie o tym miał być ten blog. Po prostu.
   • Będą za to opisy ciekawych wtyczek do WP, krótkie tutoriale, jak uzyskać jakiś ciekawy efekt.
5. Nie będzie mnóstwa zdjęć, relacji z wycieczek, fotogalerii.
   • Będą za to czasami słowne relacje, np. z Masy. Ale i to raczej bardziej w formie opisu, co to za zwierze, wyjaśnienia samej idei, mniej o tym, kto mówił, że kto jest kultowy. Po prostu, jak będę miał chęć na coś takiego, założę drugiego bloga, najlepiej na jakimś Blogspocie, bo taniej.
6. Nie będzie o tym, że Kaczyński to ktoś, a Tusk to ktoś inny. Generalnie, nie będzie o polityce.
   • Będzie za to czasami o moich poglądach na jakąś sprawę. Czyli że To, to To, bo To. Tłumacząc z polskiego na nasze, będę się starał postawić jakąś tezę, a potem ją uargumentować. Brzmi znajomo? Tak, wiem, że Giertych mówił, że rozprawek nie będzie.
7. Podsumowując – nie będzie o Wszystkim i o Niczym.
   • Będzie za to o całej reszcie.

PS: Sory, że nie ma zdjęcia – nie miałem zbytnio czasu szukać, a nic satysfakcjonującego mnie nie znalazłem. Niemniej, dziękuję wszystkim z blip’a za pomoc, na pewno przyda się do następnego posta
PPS: Macie jakieś sugestie, propozycje co do bloga? Pisać w komentarzach.
PPPS: Tak, wiem, że komentarze brzydko wyglądają – jak najszybciej postaram się to poprawić, to wina nowego stylowania w WP 2.7…

No to ciau .