Heh, a miałem o tym nie pisać…

Podobno każdy z nas ma zapamiętać do końca życia, gdzie był i co robił, w dniu tej katastrofy. Mi póki co idzie dobrze – byłem w domu, w swoim łóżku i spałem. Obudził mnie tata mówiąc, że prezydent nie żyje. Potraktowałem to na początku jako kiepski żart (nie ze strony taty, raczej jego źródeł informacji), ale wbiłem na blipa. Tam już wszyscy o tym wiedzieli, i oczywiście każdy miał coś do powiedzenia.

Na moim kokpicie wprost roiło się od ekspertów lotnictwa, politologii, teologii i w ogóle każdej dziedziny życia. Parę osób wykorzystało okazję, by zaistnieć, parę było #blipówdnia. Parę osób zachowało spokój.

Natychmiast po mikro i zwykłej -blogosferze pałeczkę zawsze podejmują portale. Więc po chwili zostały już tylko informacje od botów rss->blip, oraz doniesienia, jaki portal padł, a jaki jeszcze nie zmienił stylów na żałobne

I jak zwykle wściekłość.

Na wszystkich i na wszystko. Na media – że podchwyciły kolejnego njusa, i mają o czym krakać przez najbliższe kilka dni. Na ludzi, że ciągle tylko o tym gadają, jakby nie mieli innych tematów. Na ekspertów, że zawsze wiedzą lepiej. Na innych, że zawsze mają swoje zdanie. Że płaczą, biadolą, dyskredytują, sprzeczają się, podważają, interesują. Na blogerów, że piszą o tym wpisy, albo zapowiadają, że napiszą. A przecież w tym temacie nic już nie można dodać. Miałem już dość gadających głów, które opowiadają, kim kto dla nich nie był, co teraz zrobi naród, państwo, świat. Miałem już dość przywódców państw, którzy co 2 minuty składali kondolencje. Miałem dość siebie, że ciągle o tym myślę.

Wczoraj.

A dzisiaj pustka. Pustka w sercu, zero emocji, zero niczego. Spałem do późna, odsypiając za noc, kiedy leżałem przez 4 godziny na łóżku. Cholernie śpiący. Ale nie mogłem spać.

Wstałem, włączyłem radio. Eskę Rock, jak zwykle. To w zasadzie jedyna stricte-rockowa stacja w polskim eterze. O wskaźniku znośności muzyki około 60%…

Zjadłem śniadanie, zabrałem się za zmywanie naczyń… i po godzinie słuchania stacji, która słynie z dość… dyskotekowego podejścia do rocka, coś we mnie pękło. Kawałki, które puszczali, były po prostu piękne – “stary”, dobry, spokojny rock, piosenki rodzaju zajmującego normalnie mniej niż 30% czasu antenowego.  A w przerwach między nimi prezenter, zwykle opowiadający ciekawostki ze świata muzyki, namawiający do wysyłania smsów, dzwoniący do ludzi i rozdający płyty, zdawał relację z konduktu z ciałem prezydenta. Normalną, ludzką.

Stałem przed chwilą na tarasie naszego studia, wychodzącym na trasę, zaraz będzie przejeżdżał tędy kondukt. Niesamowity widok, po obu stronach ulicy tłumy ludzi, trzymają w rękach kwiaty – czerwone i krem0owe, bo pewnie białych tulipanów już zabrakło… W studio jest otwarte na oścież okno wychodzące na zazwyczaj ruchliwą przecież ulicę – słuchajcie tego: [pauza na 10 sekund] – cisza…

To mnie złamało.

Uwierzyłem w to, co oni gadali, że naprawdę przeżywają śmierć tych osób, że to nie są media, rzucające się jak hieny na każdy news, to są normalni ludzie – ci wszyscy prezenterzy, dziennikarze, reporterzy, to normalni ludzi, którzy też mają uczucia… Uwierzyłem, że tym razem naprawdę nie chodzi im o to, żeby jak najwięcej ludzi przyciągnąć akurat do siebie…

Może się mylę, może to iluzja – ale naprawdę nie jestem w stanie uwierzyć, że ktoś mógłby z czystym sumieniem stworzyć aż tak doskonałą iluzję. Bez wyrzutów mówić niby, co naprawdę się czuje, tak naprawdę traktując to jako darmowy czas antenowy i bonus do kampanii…

Pojechałem do babci na obiad, u babci włączony telewizor, nastawiony na tv4, oczywiście przekazywał nam relację z jedynego słusznego tematu.

Zobaczyłem pałac prezydencki, zobaczyłem przejeżdżający karawan, zobaczyłem tłumy trzymające w rękach wszystko, czym można by to w jakikolwiek sposób uwiecznić. Ktoś zaczął  śpiewać refren naszego narodowego mazurka, ktoś podchwycił, po chwili śpiewał już każdy, łącznie z kamerzystą Polsatu. I w tym momencie poczułem, że jestem Polakiem.

Czekam na Wasze komentarze. Co Wy o tym sądzicie. Nawet może być zupełnie odmienne od mojego. Nawet lepiej.

Wpis napisałem wczoraj, po południu. Na komórce. Dziś koło 23:00 go przepisałem, ale publikuję go wczoraj. Tak dla zmyły.

1. Na początku oczywiście Kartonki – czyli świetna kreska, rzadkie aktualizacje, oraz humor, który rozwali każdego. To drugie wbrew pozorom wcale nie jest wadą, bo dziewczyna rysuje, kiedy chce (czyt. “Jak ma natchnienie” ), a nie na siłę, na przykład co środę. A w końcu od czego jest RSS? Nic, tylko dodać do czytnika, i zapomnieć…
2. Następny, a konkretnie drugi, jedyny, niezastąpiony, itd. Hell Hotel! Specyficzny humor, ale mi pasuje – fajnie czasem poczytać, nieźle nabiera się dystansu do Życia, Egzystencji i Całej Reszty. (Zastanawiacie się, z czego to gryps? Też się zastanawiałem, aż w końcu doszedłem do wniosku, że z niczego, więc niniejszym go sobie przywłaszczam. Jeśli się mylę, to proszę, wyprowadźcie mnie z błędu, sam jestem ciekaw… ) Z jajem pisze o poważnych sprawach, może czasem nie zgadzam się z autorami w niektórych kwestiach, ale pośmiać się można… Łamie wszelkie tabu, a Oni są wprost fenomenalni. Dobra, koniec już tego, przejdźmy do następnego bloga, czyli…
3. Kokoart.net. Wiem, że zawieszony (a tak właściwie, to właśnie się dowiedziałem, kiedy wszedłem na stronę skopiować link ), ale pozostaje dodać do czytnika/od czasu do czasu wchodzić na stronę, i mieć nadzieję, że wróci. Zawsze można też podejrzeć archiwum.
4. Ostatnie 2 komiksy to niezupełnie blogi, ale linkuję, bo naprawdę czasem porządnie można się przy nich uśmiać. Pierwszy z nich to polski Garfield. Polski, to znaczy po polsku, a nie tworzony przez Polaków – są to oryginalne angielskie (amerykańskie?) komiksy, tłumaczone przez wolontariuszy na Polski. Codziennie nowy, oraz spore arcihwum.
5. Na koniec Paski.org, czyli kolejny dość specyficzny humor. Fajna jest też nawigacja po kolejnych paskach, ale to tylko taka moja malutka dygresja. Za to wkurza brak pełnych grafik w RSS i czasem dość niesmaczne dowcipy…

To tyle na dziś. Mam nadzieję, że komuś coś z tego zestawu się spodoba, może ktoś doda jeden z tych linków na RSS, ktoś będzie po prostu na nie czasem zaglądał? Z góry przepraszam tych wszystkich świetnych blogerów i rysowników, których pominąłem, ale na stronie akcji pisało było napisane 5, to podaję 5…

I wiem, że długo nie piszę. Tak, żyję, tak, nie zawiesiłem działania bloga, i tak, zamierzam go nadal prowadzić. Może w czasie roku szkolnego będzie więcej czasu/weny, żeby go prowadzić…? Bo pomysłów to mi nie brak. Bynajmniej. Szkice na moim blogu dosłownie pękają w szwach…

I to nie prawda, że na blogu nic się nie dzieje. Zauważyliście nową domenę? To miło z waszej strony.

Idę do Liceum. Napiszę coś o tym. Ale nie tylko. Tylko trochę cierpliwości. I możecie mnie trochę pomotywować. Myślę, że 20 komentarzy przy każdym poście, wciąż rosnące słupki oglądalności, oraz od czasu do czasu mail, z pytaniem, czemu nie piszę wystarcz.ą (Tak, wiem, że mnie kochacie, oraz nie możecie wytrzymać bez mojego bloga, więc nie krępujcie się o tym pisać… Mogą być nawet anonimy. Lubię anonimy. Całe tłumy nastolatek piszących anonimy… ;) ) Tak, to powinno wystarczyć… :P

Teraz jednak… grozi jej zamknięcie! Twórcy bowiem zostali pozwani przez Jarosława Rakackiego – nauczyciela matematyki z podwarszawskiego gimnazjum, któremu nie podobał się zamieszczony tam artykuł o szkole (ze względu na przyzwoitość nie podlinkuję…). Według niego, zamieszczone tam treści mają charakter rasistowski i bluźnierczy!

Nie będę tutaj roztrząsał, czy to prawda, czy musiał od razu pozwać twórców i od razu domagać się zamknięcia całej strony (!), nie, nie taki jest cel tego wpisu. Chciałem po prostu zapytać, czy w internecie nie ma zbyt dużo anonimowości? Czy przypadkiem granica pomiędzy żartem a zwykłym chamstwem nie zabiera się zbytnio, kiedy piszący ma to złudne poczucie anonimowości w wielomilionowym tłumie internautów? Jak dla mnie często niestety tak, chociaż akurat może nie w tym konkretnym przypadku, tutaj to nauczyciel przesadził…

A co Wy o tym sądzicie…?

Edit 02.04.09

PS: Nie udał mi się ten pryma aprilisowy żart, co?

A Jarosław Rakacki oczywiście nie istnieje, jest za to Radosław Jakacki – mój nauczyciel matematyki, i to chyba najlepszy nauczyciel matematyki jakiego miałem

No i proszę, ledwo parę tygodni temu parę miesięcy temu (nienawidzę opcji szkiców w WordPressie ) dowiedziałem się na Masie, co to jest to coś z tym dziwnym skrótem, czyli nasza tajna Grupa Trzymająca Władzę (w perspektywie) nad całym światem, czyli Blogerzy, a już coś o tym piszę.

Pomysł na ten wpis chodził mi po głowie od ładnych paru dni, więc można powiedzieć, że temat Akcji z nieba mi spadł. Dzięki niej, wreszcie zebrałem się w sobie i wszedłem na bloga z zamiarem innym niż instalacja nowej wtyczki czy dopracowanie skórki. Sami oceńcie, czy wyszło mi to na dobre.

Przypomniała mi się ostatnio sytuacja z mojej podstawówki. Sytuacja związana z Moją Kochaną Panią od Matematyki, więc jak można z tego wywnioskować, miała miejsce w 4 klasie (potem zmieniłem szkołę).Tak więc, według nauczycieli byłem nieznośny. Według mnie też byłem nieznośny. Ale nie w tym rzecz.

Więc pewnego dnia moi rodzice zostali wezwani przez panią od matematyki do szkoły. Pani grzecznie wyjaśniła rodzicom, że nie chcę pracować na lekcji i pyskuję. A konkretnie, to zwracam się do nauczycielki per “Ty”. Zasmuciło mnie to bardzo, chociażby dlatego, że chyba nikt nie lubi, kiedy rodzice muszą do szkoły jeździć, a szczególnie do matematyczki… ( )

Dobra, spotkanie się skończyło, a ja wróciłem do nauki z mocnym postanowieniem poprawy. Jak nietrudno się domyślić, tydzień później kolejne wezwanie. A jakże – ten sam problem, ta sama nauczycielka, ta sama pogadanka – że bezczelny, że w ogóle nie bierze sobie tego do serca, że kłamie. Bo ja uparcie twierdziłem, że na “Ty”, to do pani ani razu nie powiedziałem. Zresztą twierdziłem, to za mało powiedziane – ja zaklinałem się na wszystkie świętości, że nic takiego nie miało miejsca…

Jak się ta sprawa skończyła? Nie pamiętam. Chyba dostałem szlaban na komputer, czy coś w tym guście. Po latach dowiedziałem się, że “Tykanie”, to nie tylko mówienie a Ty to to a tamto, tylko też ogólnie używanie czasowników w drugiej osobie…

Jaki z tego morał? Nie mam pojęcia. Sami musicie coś wymyślić, każdy dla siebie… Może jakiś nauczyciel stwierdzi, że musi być bardziej wyrozumiały dla swoich uczniów. Może jakiś rodzic wpadnie wreszcie na powód takiego zachowania swojej pociechy, może zacznie dokładniej sprawdzać, czy dziecko na pewno rozumie, o co ma się do niego pretensję. Może ktoś odnajdzie w tym ślad siebie, przypomni sobie o podobnych perypetiach w swojej przeszłości. Może. Ale najprawdopodobniej po prostu domyśli się prawdy, czyli tego, że najzwyczajniej w świecie nie miałem lepszego pomysłu na puentę…

PS: Mam wenę. Sporą wenę. Więc żeby nie zasypać Was na raz wszystkim, co wyszło dziś spod mojej klawiatury, ustawiam autopublikację nowych postów co kilka dni. (przyznaję się, zwaliłem sprawę – zamiast 5-ciu nowych wpisów, powstało tylko 5 nowych draftów… sorry.) Na bieżąco będę pisał rzadziej – wiadomo, koniec ferii, szkoła, obowiązki…

PPS: Nabazgrałem taką małą i brzydką stronę 404 – a jakże, na konkurs. Nasiedziałem się nad nią, że ho ho, kto wie, może jakieś wyróżnienie publiczności dostanę…

Poza tym, nic by się nie stało, gdybyście po prostu zmniejszyli tempo, pozbyli się przekonania, że musicie coś napisać, albo czytelnicy Was opuszczą. Przecież, większość i tak wchodzi przez RSS, więc jak w razie czego jednak nabędzie was chrapka na notkę, to będziecie mieli gdzie ją napisać, a wszyscy i tak się o tym dowiedzą.

To tylko taka moja refleksja, napisana na szybko i jeszcze szybciej opublikowana, pozostaje mieć jeszcze nadzieję, że wrócą. Bo w końcu furtkę zostawili…

Aktualizacja:

Ludwik jak widać się nawrócił, usunął tamten wpis, dodał już 3 nowe. Widać chrapka na nowy wpis przyszła szybciej niż się spodziewał.
Ja się cieszę, bo nie odszedł, a raczej odszedł, i wrócił. Ciekawe. I dobrze!

1. Rav – blog Rava jest jednym z niewielu blogów o wszystkim i o niczym, które czytam. Nie tylko czytam, on jest chyba moim ulubionym blogaskiem, często się łapię na tym, że przeglądam listę subskrypcji, czy aby nie przegapiłem jakiegoś jego wpisu. Więcej nie napiszę, nie ma tak łatwo – musicie kliknąć ;]
2. CartoonWars Blog i Rysunki.bardzofajny.net – komiksy internetowe, świetne, dowcipne, zresztą… sami sprawdźcie ;p
3. WPNinja – jak sama nazwa wskazuje…

To tyle…

PS: Tak, wiem, że to było pod koniec wakacji ;p

No to ciau .